مجتبی محمودی

بخش اعظم دلايل توجيهي که براي صدور پروانه و ورود اپراتور سوم تلفن همراه پيش از اين مطرح بود در حال حاضر فاقد وجاهت يا منطق هاي اوليه اش است، اين دلايل شامل ورود سرمايه خارجي، افزايش رقابت، ارائه سرويس هاي ارزش افزوده مبتني بر نسل جديد و ... مي شود.

موارد و موانع روشن و مشخصي براي اثبات اينکه دلايل توجيهي اوليه براي ورود اپراتور سوم در حال حاضر فاقد معنا شده است وجود دارد اما در اينجا فارغ از اينکه شرایط سياسي و اجتماعي کشور چه تاثيراتي بر ورود اين اپراتور و سرمايه خارجي گذارده است تلاش مي کنم تنها يک دليلي حائز اهميت که به نظرم در شرايط فعلي بايد به آن توجه شود را توضيح دهم.

همان گونه که پيش از اين بارها مطرح شده و در شرايط مزايده اپراتور سوم نيز مطرح شده بود مهمترين عاملي که باعث شد تصميم سازان و تصميم گيران دولتي امکان ورود اپراتور سوم را فراهم آورند. ورود نسل جديدي از شبکه تلفن همراه به کشور به منظور ارتقای سطح کيفي خدمات و ارائه سرويس هاي جديد است، از همين روست که طبق اسناد مزايده اين اپراتور بايد فعاليت خود را مبتني بر نسل سوم شبکه آغاز کند؛ چنانکه عملا بخش اعظمي از طرح تجاري اين اپراتور نيز بر اساس همين کارکرد و خدمات جديد طراحي و تبيين شده است.

گمان نمي کنم کسي با فرض اوليه اي که براي ورود اپراتور سوم متبادر بود مخالف باشد. اگر اين فرض را قبول داشته باشيم، سوال اين است: با توجه به شرايطي که براي ارائه سرويس پيام هاي چند رسانه اي (MMS) اپراتور دوم به وجود آمد و همچنين قطعي هايي که براي پيام کوتاه اپراتورها به وجود آمده و همچنان تداوم دارد و بازار راکد فروش سيمکارت هايي که تنها خدمات صدا ارائه مي دهند؛ آيا در حال حاضر نيازي به ورود اپراتور سوم هست يا اينکه بهتر است قدري تامل کنيم تا بسترهاي سياسي، اجتماعي و فرهنگي آن فراهم شود؟

به نظر نگارنده در شرايط حاضر صدور پروانه اپراتور سوم منطقهاي اوليه اش را از دست داده است.

منبع: هفته نامه عصرارتباط شماره 317