آرش برهمند

وقتی از پشت نمایشگر لپ تاپ، ویترین مغازه تان در یک پاساژ مرکز شهر یا پنجره برجی که در آن شرکت موفقی را اداره می کنید به موج جوانانی که در خیابان ها زنجیره های سبز، سپید یا سرخ را به راه می اندازند نگاه می کنید به چه فکر می کنید؟

وقتی به رکود نرم افزاری، قاچاق سخت افزاری، تبعیض اینترنتی و عقب ماندگی مخابراتی فکر می کنید به کجا می نگرید؟

آسان است که خود و بازارتان را منفک از تمامی این قضایا بدانید و در جزئیات تخصصی بازارتان غرق شوید؛ به زیرساخت، وزارتخانه، گمرک و قانون مناقصات فکر کنید، ولی واقعیت این است که در کنار این خیابان های تب زده پایتخت، شما حتی بیش از آن جوانانی که فریادکشان با پرچم هایشان در خیابان ها می دوند نیازمند بازتعریف برداشت خود از رابطه سیاسی – اقتصادی با دولت هستید.

اگر چهار سال پیش با ابلاغ سیاست های اصل 44 جامعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در انتظار خصوصی سازی به سر می برد تا جان تازه ای بگیرد، اکنون بازار ICT نیمه جان در آستانه اعلام دهمین رئیس دولت در ایران، در انتظار یک نوع آزادسازی اقتصادی است؛ فرآیندی که طی آن بتواند حق خود را به جای گدایی کردن از مجراهای تو در توی بوروکراسی دولتی، از سرچشمه خالص قدرت طلب کند.

به عبارت دیگر هم زمان با تمامی آن مردمانی که می کوشند جایگاه فردی خود را در مواجهه با دولت دهم در خیابان ها بازتعریف کنند، تمامی آن دفاتر و مغازه ها نیز سراسر پر از مدیران کت و شلوار پوشی است که باید رابطه خود را با دولت دو رقمی ایران از نو بشناسند.

آنها نیازمندند بفهمند در بازگشتی –هرچند سمبولیک و احساسی- به نخستین روزهای انقلاب اسلامی در مواجهات بازار، اصناف و قوانین حوزه فاوا نسبت به دولت منتخب خود کجا ایستاده اند.

پس اکنون که تازه جوهر انتخابتان روی اوراق هویتتان خشک می شود، هوشیار باشید و از توهم شبکه جهانی و از پشت مانیتورهایتان بیرون بیایید، این یک رویداد ملی است که باید چهار سال آتی را زیر چتر آن نفس بکشید؛ به اینترنت وصل شوید، قطعه بخرید، زنگ بزنید و تایپ کنید. این انتخابات خود شماست.

منبع: هفته نامه عصر ارتباط شماره 311