فاطمه ملکی

عرصه فناوری اطلاعات و ارتباطات این روزها در دنیا چنان به عرصه رقابتی مبدل شده که هر کمپانی اعم از کوچک و بزرگ دست اندرکار این حوزه در اهداف بلندمدت خود قصد دارد تا به یکی از بازیگردانان اصلی آن تبدیل شود.

رقابتهای تجاری این عرصه گاه آنچنان تنگ میشود که برخی از تولیدکنندگان و تامین کنندگان چشم خود را نسبت به سودهای سرشاری که میتوانند از آن بهره مند شوند می بندند و کسب سهم بیشتر از بازار را بر دیگر منافع خود ترجیح میدهند.

بازار مخابرات ایران نیز که از جمله بازارهای درحال رشد دنیا در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات محسوب میشود، به یکی از محل های منازعه رهبران بزرگ این عرصه مبدل شده و بسیاری از آنان پس از در اختیار داشتن بازارهای رو به اشباع دنیا اکنون به بازار ایران روی آورده اند و سودای سود و گاه انحصار را در این بازار، نه در خیال بلکه در واقعیت جست و جو میکنند.

طی سالهای اخیر با توسعه عرضه خدمات ارتباطی حضور بسیاری از قدرتمندان این عرصه در بازار ایران قابل مشاهده است به طوریکه هر یک با عرضه خدمات رقابتی قصد دارند تا مدیران دولتی و خصوصی ایران را به سمت خود جذب کنند.

در میان بزرگان این عرصه حضور پیشاپیش زردپوستهای چینی است که بیش از سایرین رخ می نمایاند به طوری که در هر عرصه ای از جمله تامین تجهیزات، نگهداری و حتی آموزش گوی سبقت را از دیگران ربوده اند و عملا در حال تبدیل شدن به نخستین نشان تجاری بازار تله کام ایران هستند.

گرچه در بسیاری از حوزه ها و کشورهای دیگر نمی توان حضور قدرتمند این چشم بادامی ها و شکست رقیبان نامدارشان را نادیده گرفت اما آنچه که برای فعالان این عرصه ناخوشایند است، عرضه سرویس های نامطلوب و تجهیزات بی کیفیت با قیمتهای بسیار پائین است که گاه در نگاه نخست قیمت آنها توجه مدیران ایرانی را به خود جلب میکند اما در نهایت کیفیتشان دل دلسوزان این عرصه را به درد میآورد. چرا که در نهایت شبکه ای با جنس چینی و کیفیت درجه چندم را بی هیچ رقیبی و فقط با توجه به بهره مندی از شرایط سیاسی ایران برای کشور راه اندازی میکنند.

مدیران تله کام ایران باید به هوش باشند تا با ایجاد شرایط رقابتی در بازار ایران، فرصتهای فروانی که میتوانند از نظر اقتصادی و تجاری برای کشور خلق کنند را از دست ندهند و با کشاندن غولهای بزرگ ICT دنیا درهای سرویس دهی مطلوب را به روی مشترکان خود بگشایند وگرنه شاهد آن روزی خواهیم بود که در یک میدان فراخ تنها یک بازیگر وجود خواهد داشت.

منبع: هفته‌نامه عصرارتباط شماره 306