مجتبی محمودی

1- محمد سلیمانی درحالی بر صندلی وزارت ICT تکیه زده است که نه‌تنها در دوران پیش از وزارتش و در کسوت یک استاد دانشگاه، از منتقدان جدی سیاست‌ها و عملکردهای وزرای پیشین به‌شمار می‌رفت بلکه حتی تکیه او بر جای وزرای پیشین هم باعث نشد تا نگاه انتقادی‌اش را نسبت به گذشتگان به فراموشی سپارد.
اگرچه امروز معلوم نیست؛ سیب انتخابات چگونه چرخ بخورد و در نهایت کام چه کسی یا کسانی را شیرین کند اما او با یک چرخش کوچک در نگاه و نرمش قلیل در کلام و قبول دیرهنگام این موضوع که "بالاخره مرحله به مرحله هر فردی یک خشت می‌گذارد و سازندگی به جلو می‌رود، هیچ فردی نمی‌تواند به فعالیت گذشتگان و آیندگان و افرادی که الآن کار می‌کنند خدشه وارد کند." اینگونه به دفاع از خود می‌نشیند: "به نظرم اگر من نیامده بودم، در این دولت هم اتفاقی نمی‌افتاد."

2- حتی اگر نپذیریم که بهره‌مندی ما ایرانی‌ها از حس نارسیسم به حد اعلا است و اعتقادی نداشته باشیم به جریان مرسوم خودبسندگی دولتی و عادت‌های مألوف ایرانی که هیچ‌گاه عادت نکرده‌ایم نه در خفا و نه در عیان به اشتباهات خود اذعان کنیم اما می‌پذیریم شاخص‌های فناوری اطلاعات و ارتباطات برخلاف موضوعات فلسفی می‌تواند برای همگان قابل درک و فهم باشد، چرا که نمود عینی این شاخص‌ها در قالب خدمات و سرویس‌هایی است که قاعدتاً تأثیر بسزایی در سطح رفاه شهروندان هر اجتماعی برجای می‌گذارد.

3- دیر یا زود محمد سلیمانی همچون وزرای پیشین وزارت ارتباطات و فناوری‌اطلاعات ناگزیر خواهد شد با ساختمان مرکزی وزارت ICT خداحافظی کند و پس از این خداحافظی نامعلوم تنها یک چیز از او بر جای خواهد ماند همانی که او امروز به مدد آن مدعی می‌شود "اگر من نبودم این اتفاق‌ها نمی‌افتاد." این یادگاری چیزی نخواهد بود جز آمار و ارقامی مبتنی بر شاخص‌های استاندارد فناوری اطلاعات و ارتباطات.

از همین رو منتظر دفاعیات وزیر بعدی فناوری اطلاعات و ارتباطات باشید.

منبع: هفته‌نامه عصرارتباط، شماره 303