بامداد غفاری
وقتی که خبر راهاندازی GPRS همراهاول را شنیدم، خیلی خوشحال شدم. ولی وقتی برای رجیستر کردن مجبور شدم چندین مرتبه به سایت همراهاول -که فکر میکنم میتواند رکورددار کندی دسترسی باشد-، رجوع کنم از خوشحالیام کمی کم شد.
وقتی که فهمیدم که سرویس فقط از 11شب تا 8صبح و در روزهای تعطیل ارائه میشود، خوشحالیام بهکلی ذایل شد. وقتی که برای اولینبار در ساعت مقرر سعی کردم که از سرویس GPRS استفاده کنم و تنها موفق به گرفتن پیام خطای مربوط به DNS شدم، بیاختیار خشمگین شدم و میخواستم موبایلم را از پنجره به بیرون پرتاب کنم.
از راهاندازی سیستم GPRS در دنیا 10 سالی میگذرد، خودم 6 سال پیش جزو گروهی بودم که در چین مشغول راهاندازی سیستم MMS اریکسون برای چینیها بودیم. واقعیت این است که 10 سال و 6 سال در صنعت موبایل که کلاً عمر آن به 50 سال هم نمیرسد یعنی یک قرن. واقعاً سؤال اینجاست که چطوری چینیها میتوانند MMS و GPRS را برای کشوری به آن بزرگی و با اینهمه جمعیت ارائه کنند و ما نمیتوانیم. چهطور کشور کوچکی مثل امارات متحده عربی میتواند اپراتور توانمندی مانند اتصالات داشته باشد و ما نمیتوانیم.
ببینید کسی توقع ندارد که ما بشویم سوئد و شرکتی مثل اریکسون داشته باشیم و خودمان را تبدیل به یکی از تولیدکنندگان بزرگ مخابراتی دنیا کنیم ولی آیا اینکه توقع داشته باشیم که بتوانیم لااقل تکنولوژی 10 سال پیش دنیا را نصب و راهاندازی کنیم و با یک استاندارد قابلقبولی ارائه دهیم نیز توقع بیجایی است؟
منبع: هفتهنامهی عصرارتباط شماره 287
