داوود زارعیان
مروری بر همایشهای برگزار شده در حوزهی مخابرات در طول سال 1387 و مقایسهی آن با سالهای قبل، نشان از رشد چندین برابری آن دارد و بیتردید در همهی این همایشها، کارکنان و مدیران مخابرات، پای ثابت دعوتشدگان یا ثبتنامکنندگان بودهاند.
برگزاری "همایش روز جهانی مخابرات"، "همایش سالانهی مهندسی برق ایران"، "همایش فناوریهای بیسیم باند وسیع"، "همایش IST"، "همایش بینالمللی سالانهی طیف"، "همایش تلفنهمراه، چالشها و فرصتها"، "همایش ارتباطات و فناوریاطلاعات"، "دستاوردها و پیشرفتها"، "همایش ICT" و "ارتباط صنعت و دانشگاه" و دهها همایش دیگر استانی و کشوری که ذکر نام آنها خارج از حوصلهی خوانندگان است و حضور سخنرانان ثابت در بسیاری از این همایشها و بیان موضوعات تکراری و قدیمی، دستاندرکاران این حوزه را به تفکر واداشته تا پس از این در مواجهه با آن، با تأمل بیشتری تصمیمگیری کنند، چرا که:
به نظر میرسد، برخی از همایشها نهتنها در قالب یک رویداد علمی و نوآورانه، مورد توجه قرار نمیگیرند. بلکه موجب اتلاف وقت و بعضاً طرح موضوعات غیرحرفهای، انتقادی و غیرعلمی میشود که تا مدتها آثار زیانبار آن در رسانهها و افکار عمومی باقی میماند. به عبارتی برخی شرکتها و سازمانها با حمایت مالی و معنوی خود از برگزاری یک همایش، درصدد توسعهی فرهنگ ارتباطات و نوآوری علمی این حوزه هستند. اما بعد از برگزاری همایش نهتنها به این اهداف دست نمییابند، بلکه تا مدتها باید پاسخگوی سوءتفاهمات ایجادشده باشند. برگزاری همایش بهشرط آنکه از اصول و چارچوبهای علمی و کارشناسی برخوردار باشد، حتی اگر هر روز یک همایش برگزار شود، خوب است؛ چرا که با برگزاری همایشهای مختلف، دیدگاههای صاحبنظران و سیاستگذاران حوزهی مخابرات به یکدیگر نزدیک میشود، آخرین دستاوردهای علمی این حوزه توسط پژوهشگران ارائه میگردد. موضوعات چالشی به بحث گذاشته میشود و کارشناسان ارتباطات و مخابرات با نوآوریهای علمی و فنی آشنا میشوند.
در ضرورت برگزاری این قبیل همایشها در حوزهی مخابرات میتوان به این نکته هم اشاره کرد که تحولات این بخش آنقدر گسترده است که هنوز یک فناوری بهخوبی معرفی نشده، فناوری دیگری جای آنرا گرفته است و به ناچار کشورهایی که میخواهند همواره در مسیر توسعه باشند، باید خود را با علمروز همگام سازند.
و بیتردید، همایش یکی از روشهای دستیابی به این اهداف است. آنچه گفته شد، یک روی سکه است که ما هم بهعنوان واحدی که بیشترین نقش را در برگزاری همایشها داریم -روابطعمومی-، به آن صحه میگذاریم. اما روی دیگر سکه، سؤالاتی است که باید متولیان امر به آن پاسخ دهند:
• آیا در همهی این همایشها، آخرین دستاوردهای علمی عرضه میشود؟
• آیا کمیتههای علمی، مقالات را انتخاب میکنند؟
• آیا در ارائه مقالات، ضوابط علمی رعایت میشود؟
• نتایج این همایشها، به صورت کتاب منتشر میشود؟
• آیا سخنرانان با توجه به سمت و مسؤولیت، انتخاب میشوند یا بر اساس توانایی علمی؟
• آیا در یک همایش، جایگاه تشریفات و شهرت، برتر است یا جایگاه علمی سخنران؟
• آیا از همهی ظرفیتها، برای برگزاری همایشها کمک گرفته میشود؟
• مدعوین، چه کسانی هستند و بر چه اساسی دعوت میشوند؟
• آیا اهداف همایش، از قبل تعریف شده است؟
• آیا این اهداف، بعد از همایش هم پیگیری میشود!
• و ...
پیشنهاد ما به مدیران و همکاران مخابراتی، همواره حضور و حمایت در همایشهای علمی مخابرات بوده است و مجدداً تأکید میکنیم: چنانچه همایشی در استاندارد مناسب برگزار میشود، باید حمایت شود؛ اما اگر غیر از این بود، وقت خود را تلف نکنند.
منبع: ماهنامهی ارتباطات شماره143
