میثم قاسمی

مجوز ارائه‌ی سرویس MMS به ایرانسل داده شده است. درست زمانی‌که مدت دو سال انحصار این شرکت، به‌پایان رسیده و سایرین هم می‌توانند این سرویس را عرضه کنند. به این موضوع از دو زاویه می‌توان نگریست:
1- بدبینانه: اپراتوراول تلفن‌همراه ایران، 13سال بدون رقیب و از پول مردم، شبکه‌ی خود را گسترش داده است. بدون آن‌که نهادی به نام رگولاتوری بر کار آن و کیفیت و تعرفه‌ی خدماتش نظارت کرده باشد. در این شرایط، تنها عرصه‌ای که بقیه عرضه‌کنندگان سیم‌کارت می‌توانند در آن به موفقیت نسبی دست یابند، خدمات ویژه‌ای است که آن‌ها به مشترکان خود می‌دهند. اما اپراتوراول -که هم‌چنان دولتی است- با استفاده از ابزار مختلف، این توان را از رقیبان سلب می‌کند و در این راه از حمایت صددرصدی سازمان تنظیم‌مقررات و ارتباطات‌رادیویی نیز برخوردار است.
این موضوعی است که مدیرعامل ایرانسل نیز در جلسه‌ی مطبوعاتی خود، هرچه کرد نتوانست آن‌را انکار کند. همزمانی ارائه‌ی مجوز عرضه‌ی MMS به ایرانسل و پایان دو سال انحصار این شرکت و آماده شدن شبکه‌ی همراه‌اول برای عرضه‌ی این خدمات، هر ذهنی را به گمان می‌اندازد که داستانی در پس پرده وجود دارد و به عبارتی: صورتی در زیر دارد آن‌چه بالاستی.
با توجه به این‌که زمان آغاز به‌کار اپراتورسوم تلفن‌همراه نیز نزدیک است، بیم آن می‌رود همین اتفاق برای خدمات نسل‌سه نیز تکرار شود و اپراتوری که باید با 3G به مصاف رقیبان برود، در نسل‌دو زمین‌گیر شود.
2- خوشبینانه: نهاد ارائه‌کننده‌ی مجوز به اپراتورها، نهادی مستقل از شرکت مخابرات ایران است و در تصمیم‌گیری‌ها، جانب اپراتور دولتی را نمی‌گیرد. 13سال بدون رقیب ماندن همراه‌اول نیز به دلیل تفسیر خاص از قانون بوده و باز ربطی به این اپراتور و یا رگولاتوری تازه‌تأسیس ندارد.
همچنین ممنوع شدن ارائه خدماتی مانند MMS ازجانب نهادی غیر از رگولاتوری رخ داده و همزمانی تهیه‌ی آئین‌نامه‌ی MMS و پایان دوران انحصار نیز کاملاً اتفاقی است.
قضاوت درباره‌ی این دو نگاه با خوانندگان است.
منبع: هفته‌نامه عصرارتباط شماره 281